Ανακοινώσεις

Ομιλία της Φήμιας Πετροπούλου-Χαρώνη, τακτικού μέλους της Αδελφότητας των Απογόνων, στο Πολεμικό Μουσείου στις 20-04-2013

Ο Αντίκτυπος της εξόδου του Μεσολογγίου στο εσωτερικό και εξωτερικό.

 

Κυρίες και Κύριοι

            Αρχίζοντας, θέλω να ευχαριστήσω τους οργανωτές της σημερινής εκδήλωσης που μου εμπιστεύθηκαν αυτό το βήμα.

            Ο αντίκτυπος της Εξόδου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό είναι θέμα τεράστιο που επηρέασε σε όλον τον κόσμο ανθρώπους που είδαν την μεγαλοσύνη του λαού μιας μικρής πόλης να δίνει έμπρακτα το ύψιστο δίδαγμα, πως η ζωή πρέπει  να τελειώνει με την Ελευθερία ή για την Ελευθερία.

            Και αυτή η μεγαλοσύνη, για τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες, δεν ήταν μια λέξη, αλλά μια ιδέα όπως την είδε ο δικός μας Παλαμάς.

                                                            «Η μεγαλοσύνη στα έθνη

                                                             δε μετριέται με το στρέμμα

                                                            με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται

                                                            και με το αίμα.»

            Στην περίπτωση της πολιορκίας δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει άλλη λύση εκτός από την Έξοδο. Ένας λαός που δεν μπορούσε να σκύψει το κεφάλι μπροστά στους τυράννους του, από λεβεντιά κι από ιδιοσυγκρασία το μόνο που μπορούσε να σκεφθεί ήταν το ηρωικό δίλλημα: Εδώθε με τη λευτεριά εκείθε με το Χάρο.

            Ένα χρόνο πολιορκίας άντεξαν οι εγκλωβισμένοι Μεσολογγίτες. Και δεν τους νίκησαν οι πολιορκητές. Αλλά η ΠΕΙΝΑ.

            Τα πάντα είχαν εξαντληθεί και ο αποκλεισμός από θαλάσσης έκανε ακόμα την κατάσταση χειρότερη χωρίς αλιεία, που ήταν ένα μέσον επιβίωσης γι’ αυτούς.

            Την κατάσταση αυτή περιγράφανε πολλοί σημαντικοί άνθρωποι σε βιβλία και δημοσιεύματα, έλληνες και ξένοι. Αλλά πρώτα ας θυμηθούμε λίγα από τα πολλά που έγραψε ο μεγάλος φιλέλληνας γιατρός και εκδότης της ελληνικής εφημερίδας, Ιάκωβος Μάγερ προς τον Στάνχοπ λίγο πριν από την μεγάλη Απόφαση της Εξόδου.

«Κατηντήσαμεν εις τοιαύτην ανάγκην ώστε να τρεφόμεθα από τα πλέον ακάθαρτα ζώα.Υποφέρομεν φρικτά από πείνα και δίψαν.Προσεβλήθημεν από διαφόρους ασθενείας.1740 από τους αδελφούς μας έχουν ήδη αποθάνει.περισσότεραι από 100.000 βόμβαι ριφθείσαι από τον εχθρόν κατέστρεψαν τους προμαχώνας και τα οικήματά μας.Το ψύχος μας βασανίζει ένεκα της παντελούς ελλείψεως ξύλων... Με όλας τας στερήσεις ταύτας είναι αξιοθαύμαστον θέαμα να βλέπει κανείς το θάρρος και το υψηλόν φρόνημα της φρουράς μας. Εις ολίγας ημέρας όλοι αυτοί οι γενναίοι θα είναι σκιαί μόνον αγγέλων μάρτυρες ενώπιον του θρόνου του Θεού (μάρτυρες) της αδιαφορίας του Χριστιανικού κόσμου δι’ υπόθεσιν που ήτο δική του.»

            Συνεχίζει την επιστολή του ο Μάγερ για να καταλήξει με τούτα τα λόγια: «Εμέ καθιστά υπερήφανον η σκέψις ότι το αίμα ενός Ελβετού απογόνου του Γουλιέλμου Τελου μέλλει να συμμειχθεί με το αίμα των ηρώων της Ελλάδος.»

            Μια τέτοια περίπτωση ενός λαού που όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη, πέθανε για την Ελευθερία, ήταν αδύνατο να μην επηρεάσει έλληνες και ξένους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

            Και είναι από τα λίγα που γίνονται στη ροή των ιστορικών γεγονότων. Ακόμα και σήμερα τόσα χρόνια μετά τη θυσία τους, οι Εξοδίτες ζούνε στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων – όπου γης – σαν παράδειγμα ανθρώπινης αντοχής αλλά και Πίστης στην ιδέα της Ελευθερίας.

Ο αντίκτυπος από την Έξοδο προκάλεσε συγκίνηση στους λαούς των τότε πολιτισμένων χώρων και ανυπόκριτο θαυμασμό.

            Για τον αντίκτυπο της εξόδου στο εξωτερικό θα δούμε λίγα χαρακτηριστικά από τα πολλά που μαρτυρούν την πάνδημη συμπαράσταση, στους σκληρά δοκιμαζόμενους Μεσολογγίτες...

            Ο μεγάλος συγγραφέας Βίκτωρ ουγκώ έγραψε:

«Απ’ τη γή , απ’τα κύματα, απ’το βαθύ κόλπο των φλογών ξέφευγαν νέφη Ψυχών που έπεφταν στην άβυσσο ή πετούσαν στον ουρανό.»

            Όταν αναγγέλθηκε η είδηση της Εξόδου, στο Παρίσι Γάλλοι φοιτητές οργάνωσαν μεγάλη διαδήλωση και γυρνώντας στους δρόμους κατηγορούσαν Γάλλους αξιωματικούς που υπηρετούσαν υπό τον Ιμβραήμ.Τελικά κατέληξαν στα Ανάκτορα όπου ο βασιλιάς Κάρολος βγήκε στον εξώστη και αναφώνησε: «Ζήτωσαν οι έλληνες, θα τους ακολουθήσουμε στην Κωνσταντινούπολη.»

 Σχετικά με αυτούς τους φοιτητές υπάρχει μια μαρτυρία στο γαλλικό βιβλίο «Το δόντι του λύκου» με συγγραφέα τον Geo Galani, που θα σας διαβάσω από αυτό δυο-τρεις αράδες:

«Ήταν δειλινό την ώρα που ακούστηκαν οι πρώτες φωνές κι ο μικρός δρομάκος του Καρτιέ Λατέν, τόσο ήσυχος συνήθως, πήρε άξαφνα ζωή. Φοιτητές αναμαλλιασμένοι και με δυνατές φωνές κρατούσαν άσπρα πανιά με γράμματα διαφόρων χρωμάτων που έγραφαν:

            «Ζήτω η Ελλάδα», «Λυπηθείτε το Μεσολόγγι», «Κάτω οι Τούρκοι», «ο Μέτερνιχ στην κρεμάλα».

            Στην πορεία τους, είδαν έναν νέο και τον πλησίασαν ρωτώντας τον : «Εσύ φίλε μου τι είσαι; Tούρκος ή Έλληνας; Κι εκείνος αποκρίθηκε: Τούρκος και Έλληνας». Ξαφνιάστηκαν οι διαδηλωτές ώσπου ο νεαρός τους εξήγησε: «Είμαι Τούρκος γιατί γεννήθηκα πραγματικά τέτοιος και έλληνας γιατί είμαι με το μέρος των Ελλήνων. Αυτός ήταν ο Μουράτ Σερίφ που έμενε στο Μεσολόγγι και οι παρέες τους ήταν αδελφικές με τους συνομηλίκους του Μεσολογγίτες.Σπούδαζε στο Παρίσι»...

Το επεισόδιο δείχνει πως οι Τούρκοι και οι Έλληνες ζούσαν αρμονικά και σ’αυτό το βιβλίο (το δόντι του λύκου) περιγράφονται πολλές σκηνές από την κοινή βίωση του λαού. Χαρακτηριστικό είναι πως ο Μουράτ Σερίφ γύρισε εκείνες τις μέρες στο Μεσολόγγι, όταν έμαθε το θάνατο ενός φίλου του με τον οποίο είχε ορκισθεί «μαζί στη ζωή και στο θάνατο». Ανέβηκε σε ένα άλογο και ρίχτηκε σε ένα γκρεμό κατηγορώντας τους ομοεθνείς του.

            Για τη συμμετοχή γάλλων αξιωματικών μαζί με τους επιτιθέμενους τούρκους διαβάζουμε ανάμεσα στα πολλά ένα επεισόδιο στο σημαντικότατο κα πλήρως τεκμηριωμένο βιβλίο του πατέρα μου, Κωστάκη Πετρόπουλου, «Σκηνές Εθνικού Μεγαλείου από τις πολιορκίες και την έξοδο του Μεσολογγίου». Γράφει:

«Μετά από μια αποτυχημένη επίθεση τα Χριστούγεννα του 1825, οι αραπάδες κάτω από τις διαταγές των Γάλλων αξιωματικών τους, άρχισαν γυμνάσια τακτικής στον Μεσολογγίτικο κάμπο. Οι δικοί μας από τις ντάπιες παρακολουθώντας τα γυμνάσια βρίζανε τους ξένους αξιωματικούς που πολιτισμένοι και χριστιανοί προπαντός αυτοί, εκπαίδευαν τέτοια μεγάλη μέρα της θρησκείας μας, τους άπιστους του Ισλάμ για να υποδηλώσουν ομόθρησκούς τους. Κι ένας πολεμιστής νομίζοντας πως χάσανε τον προσανατολισμό τους, τους φώναζε ανυπόμονα: «Καταπού τραβάτε μωρέ. Εδώ είναι το Μεσολόγγι».

Τέτοια λεβεντιά που αψηφάει το θάνατο μόνο σε λίγες σελίδες της Παγκόσμιας ιστορίας μπορούμε να βρούμε. Και είναι χαρακτηριστικές οι προτάσεις που τους γινότανε από πολλές πλευρές. Μια περίπτωση που αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο του Κωστάκη Πετρόπουλου είναι η πρόταση στους πολιορκημένους να παραδοθούν, να εξασφαλίσουν τη ζωή τους και να πάρουν ένα εκατομμύριο γρόσια... αν καταθέσουν τα όπλα. Τότε ο Νότης Μπότσαρης τους απάντησε: «Πέστε στον βεζίρη σας τ’άρματά μας μπορεί να μας τα χαρίσει όταν μας τα πάρει κι όσο τάχουμε στο ζωνάρι τα ορίζουμε εμείς.» Όμως επόμενο ήταν να μην αντέξουν την πολύμηνη πείνα και δίψα και επιχειρήθηκε η Έξοδος.

            Σκηνές υπέρτατου Μεγαλείου εκτυλίχτηκαν που αν τις διαβάσει κανένας στα βιβλία που γράφτηκαν πρέπει να χει γερά νεύρα... Ο γέρο-Καψάλης μάζεψε τα γυναικόπαιδα κι όταν οι Τούρκοι πλησίαζαν έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, όπως κι ο Δεσπότης Ιωσήφ με τους πολεμιστές και τα γυναικόπαιδα βάζοντας φωτιά στο τελευταίο βαρέλι με τα πολεμοφόδια. Και τότε οι Τούρκοι έδειξαν τον πιο βάρβαρο εαυτό τους. Έκοψαν τα αυτιά των σκοτωμένων και τα έστειλαν στο Σουλτάνο τους, σαν τρόπαια της νίκης. Αυτή η βαρβαρότητα αναγγέλθηκε από τον πρόξενο της Αυστρίας στην Πάτρα Σεβασμιότατο Αβά ντον Μικιαρέλλι προς τον προϊστάμενο του Σεβαλιέ Μωρέττη... Και συγκλόνισε την Ευρώπη.

            Ο αντίκτυπος από αυτήν την εποποιία της Εξόδου ξύπνησε συνειδήσεις λίγων αξιωματούχων αλλά αναρίθμητων απλών ανθρώπων της καθημερινής ανάγκης, που εκφράσανε με πολλούς τρόπους το θαυμασμό τους για τους αγωνιστές του Μεσολογγίου, αλλά και την οργή τους εναντίον των βαρβάρων πολιορκητών ενός μικρού λαού που δεν ζητούσε παρά την Ελευθερία του – ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά της ζωής.

            Και βέβαια επόμενο ήταν να υπάρχει αυτός ο αντίκτυπος γιατί πότισαν το ελληνικό χώμα με το αίμα τους πολλοί ξένοι. Εκτός από τον Λόρδο Βύρωνα προηγούμενα και τον Μαγερ τις πικρές εκείνες ώρες με τους έξι συνεργάτες του, ακόμα γνωστοί είναι 11 Γερμανοί, 3 Ιταλοί , ένας Δανός και ένας Σουηδός. Ο στρατηγός Νόρμαν Φον Χερενφελστ από την Βυρτεμβέργη πέθανε από τύφο.

            Η εφημερίδα της Λωζάννης ανήγγειλε την πτώση του Μεσολογγίου με ένα μεγάλο κείμενο στο οποίο εκτός των άλλων έγραφε: «Ούτως ένδεκα χιλιάδες Χριστιανών έπαυσαν να ζουν και παριστάμενοι προ του δικαστηρίου του Θεού εγκαλούν τα ανακτοβούλια άτινα απηρνήθησαν τον Χριστιανισμόν».

            Ο γαλλικός ιστορικός Καμίγ Παγκανέλ δημοσίευσε επίκληση προς τους φίλους της Ελλάδας αποκαλώντας την πτώση του Μεσολογγίου «αξιοθρήνητον θρίαμβον της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας».

            Ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος, πατέρας του Όθωνα, σε ένα ποίημά του με τίτλο «θρήνος των Ελλήνων» κατηγορούσε τους Ηγεμόνες και διπλωμάτες Χριστιανούς που λησμόνησαν τα δίκαια του Ελληνικού Έθνους στο οποίο οι χώρες τους οφείλουν τα φώτα τους. Αλλά και ο μεγάλος Γερμανός ποιητής Γουλιέλμος Μίλερ, σε ένα από τα 4 ποιήματά του που έγραψε για το Μεσολόγγι, στο ποίημά του «η ανάληψη του Μεσολογγίου» κατηγορεί τους ισχυρούς της Ευρώπης για την αναλγησία τους.

            ‘Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να μεγαλώνει το Λαϊκό κίνημα υπέρ της Ελλάδας και οι κατηγορίες κατά εκείνων που έμειναν ουδέτεροι ή και εχθρικοί προς τους αγωνιζόμενους για την Ελευθερία τους Έλληνες.

            Για να πάρουν οι φίλοι της Ελλάδας μια ολοκληρωμένη πληροφορία από το τι έγινε στην Έξοδο, γράφτηκαν και θεατρικά έργα όπως το λυρικό δράμα του Jean Georges Ozanneaux που ανεβάστηκε στο Οντεόν το 1828 με θέμα: «Η τελευταία μέρα του Μεσολογγίου», ενώ η Ευανθία Καϊρη, αδελφή του διεθνούς φήμης Θεόφιλου Καϊρη, έγραψε τρίπρακτο δράμα με τίτλο «Νικήρατος» και με υπόθεση την Έξοδο και τον ηρωισμό του Καψάλη.

            Ο Γκαίτε εμπνέεται από την Έξοδο μια σκηνή του «Φάουστ». Έναν από τους ήρωές του που εκπροσωπεί το πνεύμα της ανδρείας και της λευτεριάς, τον βάζει στο Μεσολόγγι να νιώσει την πιο μεγάλη έξαρση φωνάζοντας τα περίφημα λόγια: «Πάντα ψηλότερα ν’ανεβαίνω πάντα μακρύτερα να κοιτάζω»...

            Η συγκρότηση φιλελληνικών εταιριών σε διάφορες χώρες της Ευρώπης εντάθηκε και δημιουργήθηκε ένα ρεύμα ενίσχυσης του αγωνιζόμενου ελληνικού έθνους.

            Ο Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος κυκλοφόρησε έκκληση του Επισκόπου Άρτας ικετεύοντας να προστατευθούν τα γυναικόπαιδα που αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρονταν στην Αίγυπτο όπου πουλιούνταν σαν σφάγια.

            Στο Παρίσι η φιλελληνική Εταιρία είχε και πολλά μέλη της υψηλής κοινωνίας διανοούμενων και συγγραφέων και έγινε το κέντρο πανευρωπαϊκής οικονομικής ενίσχυσης.

            Ο μεγάλος φιλέλληνας συγγραφέας Chateaubriand στη Βουλή και στον τύπο υπερμαχούσε για τα ελληνικά δίκαια. Γυναίκες διοργάνωναν φιλανθρωπικές γιορτές και εράνους για την ενίσχυση όσων επέζησαν της μεγάλης καταστροφής.

            Στη Ρωσία, σύμφωνα με πληροφορία που αναφέρεται στο ιστορικό βιβλίο του στρατηγού Νικολάου Κολόμβα, είχε συσταθεί ερανική επιτροπή για την απελευθέρωση Ελλήνων σκλάβων.

            Στη Γερμανία, τα κηρύγματα των διανοούμενων Ούφελανδ και Νέανδρου επέδρασαν τόσο ώστε μερικά άτομα, μέλη βασιλικών οικογενειών ως τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες, έδιναν χρήματα ανάλογα με τις δυνατότητές τους, «σαν οφειλή του πολιτισμένου κόσμου προς την Ελλάδα φορέα του πολιτισμού και της ανθρωπιστικής παιδείας».

            Μέσα σε δύο μήνες μαζεύτηκαν 1.260.000 φράγκα. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος από το προσωπικό του ταμείο διέθεσε ένα ποσό για την εξαγορά από την τουρκική δουλεία γυναικόπαιδων του Μεσολογγίου που είχαν απαχθεί.

            Όλη αυτή η εκστρατεία συμπαράστασης δημιούργησε μια ατμόσφαιρα γενικότερης συμπάθειας προς το Ελληνικό έθνος, που προβλημάτισε την Διπλωματία, που έπαιζε το ρόλο της ουδετερότητας. Ακόμη και ο πολύς Μέτερνιχ, εγκέφαλος της Ιερής συμμαχίας, αναγκάστηκε να γράψει στο Σουλτάνο: «Δεν θα μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε με την ίδια ζέση όπως πρώτα. Δυστυχώς μεσολάβησε το Μεσολόγγι».

            Μ’ολα αυτά δημιουργήθηκε κι ένα πολιτικό κλίμα με το οποίο δρομολογήθηκε η συγκρότηση του νέου Ελληνικού Κράτους.

            Είναι γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή διπλωματία ,συχνά δεν συμπορευόταν με τους λαούς των κρατών της. Υπάρχει ένα, σχεδόν άγνωστο μικρό βιβλιαράκι με τίτλο «Επιστολή Ελληνίδων τινών προς τας Φιλελληνίδας», όπου καταγγέλλεται πως ευρωπαϊκά κράτη ενισχύουν τους Τούρκους. Και γράφουν: «τις δε φρίττει,βλέπων τον σταυρόν να συμμαχεί με το μηνοειδές εναντίον μικρού έθνους χριστιανικού, ενώ μάχεται υπέρ αυτού του σταυρού; Δεν ηξεύρομεν πως η Ιστορία θέλει περιγράψει την ακατανόητον ταύτην της Ευρώπης απάθειαν...».

            Υπήρξε όμως και η άλλη πλευρά, σ’αντίθεση με τη διπλωματική απάθεια, την τάχα ουδετερότητα και τη φανερή συνεργασία με τους εχθρούς του έθνους: η ανθρώπινη και ανθρωπιστική που εκτός από τις θεατρικές παραστάσεις που είδαμε πιο πριν, την ευρύτερη πνευματική προσφορά την ανιχνεύουμε στο βιβλίο του Κωστάκη Πετρόπουλου, όπου μέσα σε λίγες αράδες μας δίνει τον μεγάλο αντίκτυπο της Εξόδου και γράφει:

«Τότε η Ψυχή είχε καταδαμάσει την Ύλη. Και το πήραν οι ποιητές και το έκαμαν ωδές και τραγούδι. Και οι ζωγράφοι ατίμητους πίνακες (Delavcroix, De Lansac, De Sejer) και οι μουσουργοί παθητικές συμφωνίες και οι γλύπτες μνημεία τέχνης αθάνατα (David dAnger) και ο λαός ο ανώνυμος παραμύθι και μοιρολόι και η αδέκαστη Ιστορία κατέγραψε με ανεξίτηλα γράμματα τις λαμπρότερές της σελίδες».

Στο βιβλίο «Ελευθερία» του Σπ. Κανίνια παρουσιάζονται πολλά ποιητικά, πεζά και μουσικά έργα, ξένων και ελλήνων καλλιτεχνών εμπνευσμένα από την Έξοδο του Μεσολογγίου που εκδόθηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εκείνη την εποχή.

            Καλά όλα αυτά, αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και κάτι που το πληρώνουμε ως σήμερα. Όταν ελευθερωθήκαμε η Διπλωματία μερικών ευρωπαϊκών χωρών προσπάθησε να προσεταιριστεί την ελευθερωμένη Ελλάδα με κάποιου είδους προστασία και θρόνους δικών τους βασιλιάδων. Φυσικά και με έντοκα δάνεια, που η διάρκεια των τόκων τους έφτασε ως την προηγούμενη γενιά μας. Ήρθαν ως προστάτες, αλλά δημιούργησαν πολλά προβλήματα στη χώρα μας. Έναν εμφύλιο διχασμό. Όλα αυτά έκαναν τον ποιητή μας Ανδρέα Κάλβο να επισημαίνει σε έντεχνο λόγο στην 6ή Ωδή με τίτλο «Ευχαί»

                                                «Καλύτερα, καλύτερα

                                                διασκορπισμένοι οι Έλληνες

                                                να τρέχωσι τον κόσμον

                                                με εξαπλωμένην χείρα

                                                παρά προστάτας ναχωμεν ψωμοζητούντες»

 

            Ο αντίκτυπος της Εξόδου στο εσωτερικό της χώρας προσδιορίζεται επιγραμματικά από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη με τούτα τα λόγια:

«Η πόλις του Μεσολογγίου η δόξασα την Ελλάδα ζώσα έμελλε να την αναστήσει και πεσούσα. Τούτο δε ου μόνον διότι ως αναγράφεται εις την εφημερίδα «Φίλος του Νόμου» της 30ης Απριλίου 1826, η καταστροφή εκείνη, εξύπνησε τους Έλληνας από την ληθαργίαν, καθησύχασε τον αναβρασμόν των παθών και έπνιξε το πνεύμα της ιδιοτέλειας, αλλά και διότι παρέσχεν εις την Ελλάδα και εις ολόκληρον τον κόσμον μοναδικόν υπόδειγμα αυτοθυσίας και ηρωισμού, όπερ εκίνησεν αμείωτον το ενδιαφέρον του πεπολιτισμένου κόσμου υπέρ της ελληνικής υποθέσεως, ήτις ούτως εύρεν εις την κοινήν γνώμην πολύτιμον σύμμαχον και υποστηρικτήν».

            Είναι γεγονός ότι υπήρξαν προηγούμενες αντιπαλότητες καπεταναίων. Η Έξοδος μόνο ως ένα σημείο «έπνιξε το πνεύμα της ιδιοτέλειεας». Αυτό το πνεύμα της ιδιοτέλειας το ανακαλύπτουμε και στα δημοτικά τραγούδια όπως στο:

«Να μουν πουλί να πέταγα να πήγαινα τ’αψήλου ν’αγνάντευα τη Ρούμελη, το μαύρο Μεσολόγγι».

            Όπως το διαβάζουμε στο βιβλίο του αντιστράτηγου Ιωάννη Ιωαννίδου, οι στίχοι του προχωράνε κανονικά χωρίς καμιά αιχμή κατά προσώπων ή καταστάσεων. Υπάρχει όμως και η άλλη μορφή του ίδιου τραγουδιού που ακούστηκε στην Καλαμάτα και γράφτηκε όπως το άκουσε κάποιος ολιγογράμματος όπως φαίνεται από τα ορθογραφικά λάθη του. Έτσι δημοσιεύτηκε στην «Ανθολογία Πολεμιστήριων Ασμάτων του ‘21»:

                                    «Να μουν πουλί να πέταγα (όπως το άλλο)

                                    να γνάντευα τη Ρούμελη το δόλιο μισολόγκι

                                    τους λένε να παραδοθούν, τους λεν να προσκυνήσουν

                                    κι αυτοί γυρεύουν πόλεμον στάρματα να σταθούνε

                                    εμείς δεν είμαστε άπιστοι σαν τους ξερομερίτες σαν τα

                                    σκυλιά τους βαλτινούς, σαν τον τουρκογιωργάκη»

            Υπάρχει όμως και ένα ποιητικό ιστορικό βιβλίο με τίτλο «Ιστορία χέρσου Ελλάδος» με υπότιτλο «ποίημα απλούν» ενός Σπυρίδωνος Παιδάκου, που τυπώθηκε στο Μεσολόγγι το 1825. Σε έναν μικρό πρόλογο, έγραφε ανάμεσα στ’αλλα πως το έγραψε να μη λησμονηθούν τα κατορθώματα των κατοίκων της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και μάλιστα της περιφήμου πόλεως Μεσολογγίου με τα οποία απεδείχθησαν γνήσιοι απόγονοι των αθανάτων εκείνων παλαιών Ελλήνων...».

            Το ποίημα αρχίζει έτσι:

                        «κονδύλι αποφάσισα στην δεξιάν να πιάσω

                          Τον πόλεμον Μεσολογγίου δια να περιγράψω...»

Και μέσα σε 24 σελίδες γράφεται όλη η ιστορία εκείνων των χρόνων με φοβερές αποκαλύψεις.

            Διαβάζουμε:

                        «’Οταν κινήθ’ ο ΜερΠασάς, Ρεσίτ Πασάς μαζί του

                        με αρβανίτες διαλεχτούς όλους στη θέληση του

                        τους άφησε κι απέρασαν ο τουρκοβαρνακιώτης

                        Διάβολος, αντίχριστος, Ιούδας ο προδότης...»

Από το οτι συνεχίζοντας γράφει πως ο Πρίγκηπας δεν ήξερε πως ο τουρκοβαρνακιώτης ήταν επίβουλος προδότης (γιατί παλιότερα ήταν φίλος του) φαίνεται πως πίσω από αυτές τις αντιπαλότητες πρωταγωνιστής ήταν ο πρίγκηπας δηλαδή ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.

            Το θέμα αυτό είναι τεράστιο και δεν είναι της παρούσης ώρας. Σύμφωνα με τον Κωστάκη Πετρόπουλο: «Η ιστορική αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να κρύβεται, γιατί τα διδάγματα βγαίνουν εξίσου χρήσιμα και από το καλό και από το κακό».

            Ο αντίκτυπος όμως της Εξόδου στον ελληνικό λαό ήταν διαφορετικός. Οι απλοί άνθρωποι ένιωθαν πως κάτι δικό τους χάθηκε, τ’αδέλφια τους, οι συγγενείς τους. Ένα μόνο παράδειγμα θα θυμηθούμε, από τα πολλά που υπάρχουν. Το αναφέρει ο Παναγιώτης Αραβαντινός (1809-1870) στο βιβλίο του «Βιογραφική Συλλογή λογίων της Τουρκοκρατίας». Αναφέρει:

«Ο Αναστάσιος Σακελλάριος από τη Ζαγορά, πολύπλευρος γνώστης της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας «επί τω θλιψικαρδίου ακούσματι της περιβοήτου εκπολιορκώσεως του ενδόξου Μεσολογγίου κατά το 1826 τοιαύτην θλίψην και απόγνωσιν διέχυσεν εις την ευαίσθητον καρδίαν του, ώστε επί τρεις ημέρας διέμενεν άσιτος και επί ολόκληρον εβδομάδα ενεκλείσθη κλαίων και οδυρόμενος εντός του δωματίου του, ουδένα δεχόμενος και ακούων».

            Η θλίψη των Ελλήνων πέρασε σε πολλά συγκλονιστικά δημοτικά τραγούδια, όπως:

            «Θέλεις ν’ακούσεις κλάματα γυναίκεια μοιρολόγια

            Πέρασ’από το καραλί κι από το Μεσολόγγι»

Άλλο:

            «Και σιέται κι ανταριάζεται το μαύρο Μεσολόγγι

            Εδ’ω αντρίκιο χούγιασμα εκεί γυναίκειοι βόγγοι»

            Οι επώνυμοι ποιητές ύμνησαν την εποποιϊα της Ιερής πόλης. Ο Σολωμός στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

            «και βλέπω πέρα τα παιδιά και τες αντρογυναίκες

            Γύρω στη φλόγα π’άναψαν και θλιβερά τη θρέψαν»

            Και φυσικά εκείνη η «Γυναίκα της Ζάκυνθος» με τις Μεσολογγίτισσες να ζητάνε βοήθεια για τους πολεμιστές και τους πεινασμένους. Και για το θάνατο του Λόρδου Βύρωνα εκείνο το συγκλονιστικό:

«Λευτεριά για λίγο πάψε

να χτυπάς με το σπαθί

Τώρα σίμωσε και κλάψε

εις του Μπάϊρον το κορμί».

‘Ολοι οι ποιητές και πεζογράφοι ασχοληθήκανε με την Έξοδο που στάθηκε στ’αλήθεια, ένα μάθημα ηρωϊσμού όταν είναι για την υπεράσπιση της Ελευθερίας.

            Σαν συμπέρασμα όλης αυτής της μεσολογγίτικης μαγαλοσύνης, μπορούμε να πούμε πως ο θάνατος των εξοδιτών έδωσε ζωή στο Έθνος. Οι έλληνες συνειδητοποίησαν πως η Ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αγώνες. Την μεγάλη προσφορά των εξοδιτών με απλά λόγια μας την δίνει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Το Μεσολόγγι εχάθη ενδόξως αλλά θα μείνει αιώνες αιώνων η ανδρεία».

            Ο Υψηλάντης σε μια διακήρυξή του καταλήγει: «Το στήθος κάθε έλληνος ας γίνει δεύτερον Μεσολόγγι». Ο καθηγητής της Ιστορίας ακαδημαϊκός, Σωκράτης Κουγέας, με λίγα λόγια προσδιορίζει με ακρίβεια τον αντίκτυπο από τον ηρωϊσμο των εξοδιτών: «Ο χαλασμός του Μεσολογγίου γίνεται ο οικοδόμος της Ελλάδας. Εις το φρόνημα και το παράδειγμα της πόλεως ταύτης, χρεωστεί η Ελλάς την σωτηρίαν της».

            Κυρίες και κύριοι

            Το θέμα του αντίκτυπου της Εξόδου είναι πολύπλευρο και πολυδιάστατο. Κι ούτε μπορούμε να το δούμε αυτόνομα ή ξεχωριστά από το γενικότερο κλίμα της εποχής...

            Το μόνο με το οποίο μπορώ να τελειώσω, είναι να πω, πως κάποτε ο ηρωϊσμός νικάει το θάνατο όπως στην Έξοδο.

 

                                    Σας Ευχαριστώ,

 

Πανηγυρικός - ΕΛΕΝΗ ΠΛΑΚΙΔΑ

Την Κυριακή 21 Απριλίου έγινε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη από τον Σύλλογο Μεσολογγιτών Αττικής «Ο Άγιος Συμεών». Τελέστηκε δοξολογία – επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης στη οδό Αιόλου, όπου τον πανηγυρικό εκφώνησε η φιλόλογος – καθηγήτρια του 2ου Λυκείου Μεσολογγίου κα Ελένη Πλακίδα. Διαβάστε απόσπασμα της ομιλίας:

 

«Έρχομαι από το Μεσολόγγι . Τον αγαπάω τον τόπο μου με υπομονή και περηφάνια, όπως λέει ο Ρίτσος.

Ειλικρινά, λοιπόν, αρχίζω αυτόν τον λόγο με πολλή συστολή. Γνωρίζω πως όποιος καταπιάνεται με ένα γεγονός τέτοιας σπουδαιότητας - όπως αυτό της Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων – δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζει τις ελλείψεις του και να αισθάνεται την μηδαμινότητα του.

Κι αυτό γιατί ενώ το ιστορικό γεγονός είναι ανεπανάληπτο, το μήνυμά του ταξιδεύει στον χρόνο και τροποποιείται ανάλογα με την εποχή. Μένει βέβαια κτήμα ες αεί, γίνεται παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, την οποία οφείλουν να αξιοποιήσουν. Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να ζητήσω εξαρχής συγνώμη από τους εκεί κείμενους, γιατί γνωρίζω πως δεν μπορεί παρά να υπερέχει ο λόγος τους, μια που εμείς είμαστε ηθικά μικρότεροί τους.

Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω με το δικό μου λόγο, τον δικό τους, να συναισθανθώ το ιερό χρέος που έχω – όπως λέει ο Καζαντζάκης - «εκτελώντας τη θητεία μου στη ράτσα, να νιώσω μέσα μου όλους τους προγόνους.

- Δώδεκα χιλιάδες άνθρωποι έγιναν σκιές, προκειμένου να σταθεί όρθιο το πνεύμα μπροστά στην ωμή δύναμη της βίας. Ένα ομόθυμο πλήθος παίρνει ήρεμα την απόφαση, έπειτα από περίσκεψη (κι αυτό είναι το σπουδαίο!) για το εδώθε με τους αδελφούς, εκείθε με το χάρο και μας δίνει το μήνυμα ότι όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε θαύματα.

- Στον αγώνα της πόλης δεν περίσσευε κανείς. Εδώ χρήσιμοι ήταν οι Σουλιώτες που μπήκαν να βοηθήσουν και να δώσουν σ’ αυτή τη γη τον Μάρκο. Χρήσιμος ο Μπάυρον, ο Μάγερ, χρήσιμες και οι γνώσεις του Κοκκίνη για το χτίσιμο του τείχους. Οι γυναίκες και τα παιδιά παύουν να είναι άμαχος πληθυσμός, γιατί – όταν οι χρείες περισσεύουν – οι άμαχοι πρέπει να γίνουν μάχιμοι.

- Ειδικά σήμερα, λοιπόν, σε καιρούς χαλεπούς, όπου ο καθένας αποποιείται τις ευθύνες του, αυτοί οι άνθρωποι μας δείχνουν το δρόμο του συνόλου, ενός συνόλου που ξέρει τι πρέπει να κάνει…

Μας προτρέπουν να ανακαλύψουμε ένα εσωτερικό φως… Ποιο είναι αυτό;

(Είναι) ένας νέος πατριωτισμός τον οποίο χρειαζόμαστε. Ένας πατριωτισμός που δεν θα εξαντλείται σε μεγάλες κουβέντες, θεωρίες επί θεωριών, αλλά θα στηρίζεται σε αυτοπεποίθηση, σε επαγγελματισμό, σε ρεαλισμό. Σε ηγέτες με όραμα και συγκεκριμένο σχέδιο, σε ανθρώπους που θα οργανώσουν ένα αξιόπιστο κράτος. Σε «τρελούς» πολιτικούς και πολίτες που θα αψηφήσουν οι πρώτοι το πολιτικό κόστος και οι δεύτεροι το προσωπικό συμφέρον και θα πράξουν το σωστό, για να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά.

Κι εδώ είναι το συναίσθημα της τιμής ως κίνητρο των ανθρωπίνων πράξεων και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η τιμή, η υπόληψη, το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια που έρχονται να υπαγορεύουν στον άνθρωπο το πρακτέον.

Οι πρωταγωνιστές της Εξόδου - κι ήταν όλοι πρωταγωνιστές – με τον αγώνα που τους υπέβαλε η αξιοπρέπειά τους, έδειξαν το βαθμό της ελευθερίας τους και ταυτόχρονα έστειλαν και στέλνουν το μήνυμα στον άνθρωπο, έξω από χρόνο και τόπο ότι μια μόνο δυνατότητα έχει ο ήρωας… Να γίνει παρανάλωμα της φλόγας του. Ποια δικαίωση μπορεί να υπάρχει σ’ αυτό; Η αξιοπρέπεια!

- Όλος ο τότε πολιτισμένος κόσμος συγκλονίστηκε από την θυσία του Μεσολογγίου. Τα ουμανιστικά κινήματα της εποχής την έκαναν σύμβολό τους. Ο Γερμανός ποιητής Μύλλερ ήθελε να μετονομαστεί Έλληνας και αναρωτιόταν: Χωρίς εσέ, Ελλάς, τι θα ήταν ο κόσμος;

Η φωνή του Μεσολογγίου ήταν η φωνή της Ελλάδας προς όλο τον κόσμο, προς μια Ευρώπη, η οποία τότε δια σόματος Μέττερνιχ θεωρούσε ασήμαντο γεγονός να παλουκωθούν καμιά τριακοσαριά χιλιάδες άνθρωποι. Πόσο τραγικά επίκαιρη ρήση! Και σήμερα θεωρείται ασήμαντο γεγονός η εξόντωση ενός λαού που ανέδειξε το ίδιο το ανθρώπινο γένος.

- Εκείνοι που έγιναν σύμβολα, μας προτρέπουν να καταστήσουμε σαφές προς όλους ότι δεν αξίζουμε τέτοια αντιμετώπιση. Όχι γιατί είμαστε οι απόγονοί τους, αλλά γιατί είμαστε ικανοί να σταθούμε στα πόδια μας, παλεύοντας συλλογικά απέναντι στις δύσκολες συγκυρίες.

Μας προτρέπουν να κάνουμε μια Έξοδο. Μια Έξοδο από τον κλοιό της ολιγωρίας, του ψεύδους, του ίδιου του εαυτού μας. Να αντισταθούμε στην εθνική μας φθορά. Κι επειδή οι ψυχές μας έχουν μείνει ανοχύρωτες, να φτιάξουμε τη δική μας τάφρο, τις δικές μας ηθικές αντιστάσεις.

Να συνειδητοποιήσουμε τις εξαρτήσεις μας και να τις υπερβούμε. Με μια θεϊκή έξαρση να ανεβούμε πάνω από τον φόβο και να απελευθερωθούμε από ό,τι μας κρατά δέσμιους.

Κουβαλάμε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες μέσα μας. Μ’ αυτούς καλούμαστε να πολεμήσουμε. Και να αναδείξουμε το γνήσιον της καταγωγής. Ακόμα και αν είμαστε πολιορκημένοι, παραμένουμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Ελεύθεροι πολιορκημένοι à η πρόταξη του «ελεύθεροι» δίνει μεγαλύτερη αξία στην ελευθερία. Η ελευθερία δεν είναι εξ’ ορισμού ιδιότητα του ανθρώπου, αλλά αποτελεί καθήκον του να αγωνιστεί για να την κατακτήσει.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι σήμερα εξανδραποδίζονται ολοκληρωτικά. Καλούμαστε να υπερβούμε δεσμεύσεις – ορατές ή αόρατες – πάντως, ισχυρότατες. Άρα, ο αγώνας για ελευθερία συνεχίζεται.

Και η ελευθερία δεν είναι κάτι το αφηρημένο. Η ελευθερία είναι ανθρώπινη, γιατί απευθύνεται στους ανθρώπους και γιατί οι άνθρωποι πεθαίνοντας την ανασταίνουν. Είναι και ηθική, με την έννοια της αποτίναξης της ηθικής δουλείας.

Η ελευθερία είναι, όμως, και υπεύθυνη. Τούτο σημαίνει πως δεν είναι μεγάλη η ευθύνη του ανθρώπου, μονάχα όταν την έχει χάσει αλλά και όταν την έχει κερδίσει. Γιατί τότε προκύπτουν τα τρομερότερα ερωτήματα: τι θα την κάνεις την ελευθερία που κέρδισες; Σε ποιους υψηλούς στόχους θα την αφιερώσεις; Με ποιον θετικό βίο θα την τιμήσεις;

Και, τελικά, αυτόν τον προσδιορισμό του τι είναι ελευθερία, με ποια εφόδια θα τον κάνεις;;

- Εδώ, λοιπόν, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι στέλνουν το μήνυμά τους στην επίσημη πολιτεία για παροχή ολοκληρωμένης παιδείας στους πολίτες. Μια παιδεία εθνικής ιστορίας έχουν ανάγκη τα παιδιά μας σήμερα. Και λέω τα παιδιά μας, γιατί απ’ αυτά περιμένω τη μεγάλη αλλαγή.  Σκεφτείτε! Την ημέρα της επετείου της εξόδου όλο το έθνος να βρίσκεται συγκεντρωμένο γύρω από το Μεσολόγγι. Να κάνει μία οδοιπορία επιστροφής στις ρίζες, εκεί όπου υπάρχει η ουσία του Ελληνισμού. Μία οδοιπορία που θα ταράξει τη μνήμη και θα κρατά σε εγρήγορση τη σκέψη. Όλοι οι μαθητές της χώρας να αναβαπτισθούν στην ιερά κολυμβήθρα του γένους, εντρυφήσουν στις σελίδες των στρατιωτικών ενθυμημάτων του Κασομούλη, στα απομνημονεύματα του Σπυρομίλιου, στην ιστορία του Μεσολογγίου του Σπυρίδωνος Τρικούπη και του Χρήστου Ευαγγελάτου και να μυηθούν στον ποιητικό λόγο του Σολωμού. Η βαθύτερη γνωριμία με τα έργα αυτά θα μεγαλώσει τον πόθο τους να ανέβουν από τα χαμηλά και χθαμαλά στα κορυφώματα.

Δεν ενδιαφέρουν τα δοξαστικά επετείων, γιατί συχνά γίνονται ο τύπος που επιστρατεύεται για να συγκαλύψει την ουσία. Ναι, δεν μας ενδιαφέρει το εξωτερικό περίβλημα και η ταρίχευση που καταδικάζει το ιστορικό γεγονός.

Ιστορία πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας, περικυκλώνοντας νοερά τον ιερό τόπο και δίνοντας τον ύψιστο όρκο «θα γίνουμε καλύτεροι»!

Δε με διακατέχει κανενός είδους σωβινισμός ή προγονοπληξία. Χρειαζόμαστε, όμως, στηρίγματα και ρίζες, για να πάμε μπροστά ως έθνος.

Θα κλείσω με τα λόγια ενός 17-χρονου Μεσολογγίτη, ο οποίος βραβεύθηκε πριν δύο χρόνια στον διαγωνισμό των εκπαιδευτηρίων Γείτονα, για την πραγματεία του με θέμα «Το διαχρονικό μήνυμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων». Είπε στην τελετή βράβευσης: «Ανήκω στην νέα γενιά Μεσολογγιτών. Εκ μέρους της θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι τον αγαπάμε αυτόν τον τόπο. Είναι το δικό μας θαλασσοχώρι που απαλύνει την ψυχή και μας κάνει εραστές του Ωραίου. Θα ‘λεγε κάποιος ότι το βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής. Πιστεύω ότι με την ψυχή βλέπουμε καθαρότερα. Στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας έλεγαν “μην ανησυχείτε, έχουμε το Μεσολόγγι”. Στις δύσκολες στιγμές, σήμερα, εμείς το επαναλαμβάνουμε και προσθέτουμε “μην ανησυχείτε, έχουμε πολύ Μεσολόγγι μέσα μας”.

Μετά από αυτόν τον γνήσια μεσολογγίτικο λόγο – ως δάσκαλος – αισιοδοξώ για το μέλλον / ως μητέρα – είμαι υπερήφανη, γιατί αυτό το παιδί είναι ο γιος μου.

Ναι, αισιοδοξώ ότι αυτά τα παιδιά μπορούν πάνω στην τάφρο των προγόνων να δώσουν ξανά τον όρκο, όρκο της νιότης, της ζωής, της λευτεριάς, όρκο του ονείρου και της πράξης. Σας ευχαριστώ.»

5η Συνάντηση των απογόνων των Ελεύθερων Πολιορκημένων

EP.jpg

Πρόγραμμα εορτών Εξόδου 2013

 

 

PROGRAM.jpg

Πρόσκληση σε εκδήλωση

Αγαπητά μέλη και φίλοι της Αδελφότητας Απογόνων,


σας καλούμε στην εκδήλωση, η οποία είναι αφιερωμένη στην 187η επέτειο της Εξόδου της Ηρωικής Φρουράς των Ελεύθερων Πολιορκημένων και την συνδιοργανώνουμε με τον Λαογραφικό & Πολιτιστικό Σύλλογο Ι.Π.Μεσολογγίου και τον Σύλλογο Μεσολογγιτών Αττικής «Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ".
 
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας (πρώην Νομαρχίας), 6 Απριλίου, ημέρα Σάββατο,  ώρα 7.30 μ.μ.
 
Αποθηκεύστε την πρόσκληση στον υπολογιστή σας πατώντας εδώ.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΕΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ

ΟΜΙΛΟΣ

ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Χαριλάου Τρικούπη 14, Ιερή Πόλη Μεσολογγίου, 30200,  τηλ: 2631024025, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

 

Ιερά Πόλη Μεσολογγίου

11/03/2013

 

Προς:              Υπουργείο Παιδείας

                        κο Κ. Αρβανιτόπουλο

                        Υπουργό

 

ΘΕΜΑ:           Καταστροφή του ΤΕΙ Μεσολογγίου με ενέργειες αντίθετες προς 

                        την φιλοσοφία του Σχεδίου ΑΘΗΝΑ.

 

Κύριε Υπουργέ,

            Με την τελευταία (τελική) μορφή του Σχεδίου ΑΘΗΝΑ καταστρέφετε το ΤΕΙ Μεσολογγίου με ενέργειες που είναι αντίθετες προς την φιλοσοφία του Σχεδίου ΑΘΗΝΑ, με την οποία εν γένει συμφωνούμε.

            Στους εξαγγελόμενους στόχους μας ήταν ο εξορθολογισμός του συστήματος των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, η απομάκρυνση από την λογική δημιουργίας ιδρυμάτων για εξυπηρέτηση βουλευτών και τοπικιστικών συμφερόντων, η εξοικονόμηση πόρων, η δημιουργία κέντρων αριστείας, η μείωση του αριθμού τμημάτων κ.λ.π.

            Στην περίπτωση του ΤΕΙ Μεσολογγίου όμως κάνετε ακριβώς τα αντίθετα. Συγκεκριμένα:

  1. 1.Καταργείτε το ΤΕΙ Μεσολογγίου ένα από τα αρχαίοτερα ΤΕΙ της χώρας, το οποίο μάλιστα είναι τρίτο από όλα τα ΤΕΙ ως προς την αξιολόγηση των έργων του.
  2. 2.Καταργείτε το ΤΕΙ Μεσολογγίου, το οποίο έχει τεράστια ιδιόκτητη έκταση (800.000 τ.μ.), η οποία του επιτρέπει να αναπτυχθεί, ενώ διαθέτει πολύ καλά κτίρια και εγκαταστάσεις.
  3. 3.Καταργείτε από το ΤΕΙ Μεσολογγίου το Τμήμα Φυτικής Παραγωγής, το οποίο έχει σπουδαία εργαστήρια και θερμοκήπια και αγροτικές εκτάσεις και το οποίο έχει διακριθεί για το πρωτότυπο ερευνητικό του έργο στις αεροπονικές καλλιέργειες.
  4. 4.Ιδρύετε νέα Σχολή Γεωπονίας στην Αμαλιάδα, όπου δεν υπήρχε ποτέ και μεταφέρετε εκεί το ανωτέρω τμήμα.

Ποιός όμως θα πληρώσει για την δημιουργία των ανωτέρω υποδομών;

Ποιόν άραγε βουλευτή σας εξυπηρετείτε;

  1. 5.Καταργείτε από το ΤΕΙ Μεσολογγίου τα Τμήματα Εφαρμογών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων και Δικτύων τα οποία λειτουργούν επιτυχώς επί πολλά χρόνια με αξιόλογα εργαστήρια και πολλούς καθηγητές.
  2. 6.Ιδρύετε νέο Τμήμα Τεχνολογίας Η/Υ στο ΤΕΙ Πατρών, στο οποίο εντάσσετε τα δύο τμήματά μας του ΤΕΙ Μεσολογγίου.

Όλες οι ανωτέρω λοιπόν ενέργειες είναι αντίθετες προς τους εξαγγελθέντες σκοπούς του Σχεδίου σας και πρέπει να ανακληθούν.

            Η αναφορά μας αυτή δεν γίνεται για να εξυπηρετηθούν τοπικιστικά συμφέροντα. Άλλωστε στο Μεσολόγγι δεν έχουμε βουλευτές του επιπέδου του κύριου Τζαβάρα αλλά για να αποφευχθούν σοβαρά λάθη, κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, η καταστροφή υπαρχόντων θυλάκων αριστείας.

            Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε, ότι στους χαλεπούς καιρούς στους οποίους ζούμε, το ΤΕΙ Μεσολογγίου έπρεπε να διατηρηθεί έστω και μόνο για να θυμίζει το όνομα της Ιεράς Πόλεως.

Ελπίζουμε ότι θα εισακουστούμε.

 

Με εκτίμηση,

Για το Δ.Σ.

 

Βασιλής Μπρούμας , Αντιπρόεδρος (6974826441)

Ελένη Χολέβα , Γενική Γραμματέας (6978870622)

Μήνυμα ενότητας από το Μεσολόγγι - Νέα μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μήνυμα ενότητας από το Μεσολόγγι

Νέα μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης

Μήνυμα Παναιτωλοακαρνανικής ενότητας και αγώνα, έστειλαν από την κεντρική πλατεία του Μεσολογγίου οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και των φορέων του Νομού.

Στο αγωνιστικό κάλεσμα του Δημάρχου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτη Κατσούλη – ο οποίος μαζί με το Φώτη Τσιφοπανόπουλο και τη Γιώτα Μούτσιου Νικολοπούλου, διανύουν την πέμπτη ημέρα απεργίας πείνας - ανταποκρίθηκαν οι Δήμαρχοι Αγρινίου Παύλος Μοσχολιός και Ναυπακτίας Γιάννης Μπουλές, αποδεικνύοντας εμπράκτως πως δεν έχουν βάση οι απόπειρες διάσπασης του κοινού μετώπου ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» που καταργεί το ΤΕΙ Μεσολογγίου και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας. Το σχέδιο «Αθηνά» καταδίκασαν στην τοποθέτηση τους, ο Περιφερειάρχης Αποστόλης Κατσιφάρας και ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας Γιώργος Παπαναστασίου, ενώ ο Πρύτανης του ΤΕΙ Μεσολογγίου Βαγγέλης Πολίτης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει το ΤΕΙ Μεσολογγίου για να παραμείνει αυτόνομο.

Το παρόν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έδωσαν, ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Κοσμάς, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Τριανταφύλλου, Γιώργος Βαρεμένος και Βασίλης Χατζηλάμπρου, ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλ/νιας Βασίλης Αντωνόπουλος, ο πρώην Υπουργός Χρίστος Βερελής, καθώς και πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι από τους δήμους Ναύπακτου, Αγρινίου και Μεσολογγίου. 

Ο δήμαρχος Μεσολογγίου  Παναγιώτης Κατσούλης δήλωσε κατά την τοποθέτηση του :

«Οι μέρες που ακολουθούν είναι οι πιο κρίσιμες αυτών των σαρανταπέντε ημερών αγώνα. Σας καλώ να αγνοήσετε τις φήμες περί δήθεν ευνοϊκής αντιμετώπισης των αιτημάτων του Μεσολογγίου, καθώς προσπαθούν από τη μία να μας αποπροσανατολίσουν και από την άλλη να μας διασπάσουν. Ας λάβουν το μήνυμα όλοι αυτοί που επιμένουν να μας αγνοούν και να μας υποτιμούν, ότι δεν θα τους περάσει και αν χρειαστεί θα μας βρουν όλους μαζί, ενωμένους, απέναντι τους όπου και όποτε χρειαστεί.

Μετά τις ομιλίες, ακολούθησε πορεία προς την Πύλη, όπου οι διαδηλωτές σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα μπροστά από το Τείχος των Ελευθέρων Πολιορκημένων στέλνοντας ξανά μήνυμα ενότητας και αγώνα

 

 

1.jpg

 

2.jpg

 

3.jpg

Περισσότερα Άρθρα...